شاید سکوت مرا ترسی ز رفتن تو بود

ترسی به غایت تهدید،               

آه!              

رفتم چه زود.

تا رفتن تو را           _ با دیده ای روان _         نابودتر کنم.

تا گر به روی من       _ از جبر روزگار _       بستی تو چشم

چشمان جاری و پوشیده ی تو را    

نه من       

ناگه نگه کنم.

تا گر همان مدام سایه شد و تابید نور غم       

_ بی آن که فهم من غروب را حس کند _

سوزان فراق تو را         گریان به سر کنم.

شاید سکوت مرا ترسی ز رفتن تو بود

ترسی زیاد و تر، درون چشمان بی دلم

از فرقت هراسناک و تیره ی     روزان روی تو      شب های موی تو

ترسی که بی سبب مرا _ از وقت دیدنت _

ترساند هردم از                     هجر سبوی تو

آری؛ سکوت مرا ترسی ز رفتن تو بود!

ور این چنین نبود و مرا ترسی نمی ربود

بی شک چگونه قلب خراب و مست و اسیر من

رخسار بی مثال و کمان ابروی تو را

لایق به دیده بود؟!

ای کاش قلب من اینسان در هجر قلب تو

غرقه به خون نبود!!